در چند سال اخیر، پژوهشگران کاربرد نظریه دلبستگی را در مطالعه جنبه های مختلف زندگی اجتماعی بزرگسالی، از جمله مذهب و پدیده های مربوط به آن آغاز کرده اند. در پژوهشی که به منظور بررسی رابطه سبک های دلبستگی با مقابله مذهبی تدارک دیده شد، تعدادی از دانشجویان دانشگاه تهران (n=112) پرسشنامه دلبستگی بزرگسال و مقیاس مقابله مذهبی را تکمیل کردند. براساس نتایج به دست آمده از میان سبک های دلبستگی (ایمن - اجتنابی و دوسوگرا) تنها سبک دلبستگی دوسوگرا توانایی پیش بینی سبک مقابله مذهبی مثبت را داشت و رابطه همبستگی منفی میان دو متغیر معنی دار بود.

هدف پژوهش حاضر مطالعه نوع رابطه سبک های دلبستگی ایمن، اجتنابی و دو سوگرا با راهبردهای مقابله با تنیدگی در قالب سه سبک مقابله مساله محور، هیجان محور مثبت و هیجان محور منفی بود. 223 دانشجو (120 دختر، 103 پسر) با تکمیل فهرست دلبستگی بزرگسال (بشارت، 1384؛ هازن و شیور، 1987) و مقیاس سبک های مقابله تهران (بشارت، 1385؛ کارور، شییر و وینتراب، 1989) در این پژوهش شرکت کردند. نتایج وجود رابطه معنادار بین سبک های دلبستگی و راهبردهای مقابله با تنیدگی را نشان دادند. همبستگی بین سبک دلبستگی ایمن با سبک های مقابله هیجان محور مثبت و مساله محور، مثبت بود، در حالی که با سبک منفی هیجان محور، همبستگی منفی به دست داد. سبک دلبستگی اجتنابی با سبک مقابله مساله محور و سبک مقابله هیجان محور منفی و سبک دلبستگی دو سوگرا با سبک مقابله هیجان محور مثبت، همبستگی مثبت داشت. بر اساس یافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که راهبردهای مقابله ای تحت تاثیر سبک های دلبستگی قرار می گیرند.

رابطه کمال گرایی و سبکهای مقابله با تنیدگی در 378 دانشجو (183 پسر و 195 دختر با میانگین سنی 22 سال و دامنه 18 تا 25 سال) با استفاده از نسخه فارسی مقیاس کمال گرایی مثبت و منفی (تری شورت، اوئنز، اسلید و دیویی، 1995) و مقیاس سبکهای مقابله تهران (بشارت، 1387) بررسی شد. تحلیل داده ها نشان دادند که بین کمال گرایی مثبت و سبکهای مقابله مساله محور و هیجان محور مثبت، همبستگی مثبت وجود دارد. در حالی که بین کمال گرایی مثبت و سبک مقابله هیجان محور منفی همبستگی منفی وجود دارد. این روابط در مورد کمال گرایی منفی معکوس بود. چگونگی افزایش راهبردهای مقابله ای مساله محور و کاهش راهبردهای هیجان محور بر پایه مفاهیم و مولفه های کمال گرایی مانند پویاییهای انگیزشی مثبت / منفی؛ تعامل / تضاد؛ آرمان گرایی - واقعیت سنجی؛ رضایت/ نارضایتی از عملکرد شخصی؛ تعمیم تعاملهای سازش یافته / سازش نایافته با والدین و مثبت نگری / منفی نگری مورد بحث قرار گرفت.

مقدمه: بیماری دیابت و ضروت انجام مراقبت های خاص از خویش در بیماران مبتلا، چالش های فراوانی را موجب می شود که استفاده از رفتارهای مقابله ای را به منظور سازگاری لازم می سازد. هدف این مطالعه تعیین سبک های مقابله ای در بیماران ایرانی مبتلا به دیابت بود.روش کار: در یک مطالعه مورد- شاهد یکصد نفر بیمار مبتلا به دیابت مراجعه کننده به مراکز پزشکی امین و صدیقه طاهره اصفهان انتخاب گردیدند و با یکصد نفر فرد سالم از جمعیت عیادت کنندگان بیماران بستری که به صورت تصادفی انتخاب شدند، از لحاظ سبک های مقابله ای با یکدیگر مقایسه شدند. داده های پژوهش از طریق پرسش نامه جمعیت شناختی و مقیاس سبک های مقابله ای جلیوس جمع آوری گردید و سپس با استفاده از روش تحلیل کواریانس چند متغیری و تحلیل کواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: آزمون های آماری تفاوت معنی داری بین دو گروه بیمار و سالم نشان داد (p=0.005). تفاوت معنی داری بین دو گروه مبتلایان به دیابت و افراد سالم در سبک مقابله ای حمایت جوینده (p=0.001) مشاهده نشد. در حالی که این نتایج تفاوت معنی داری بین دو گروه بیمار و سالم در سایر سبک های مقابله ای نشان ندادند.نتیجه گیری: احتمالا بیماران ایرانی مبتلا به دیابت در رویارویی با استرس های زندگی و چالش های حاصل از بیماری فقط در میزان استفاده از سبک مقابله ای حمایت جوینده با افراد سالم متفاوت می باشند و در سایر سبک های مقابله ای شبیه افراد سالم هستند. به علاوه هر دو گروه بیمار و سالم در مواجه با استرس ها و چالش های زندگی بیشتر از سبک های مساله- مدار مدد می جویند. تامل در یافته ها نقش بازنماییهای شناختی در تعیین پاسخ های مقابله ای را محتمل می سازد.

نارسایی هیجانی به دشواری در خودتنظیم گری هیجانی یا ناتوانی در پردازش شناختی اطلاعات هیجانی و تنظیم هیجان ها گفته می شود. این سازه، هم چنین به عنوان یک سبک مقابله با درماندگی های عاطفی مرتبط با موقعیت های استرس زای خاص تعریف شده است. در این پژوهش، رابطه بین نارسایی هیجانی و سبک های مقابله با استرس بررسی شد. جامعه آماری آن، کلیه دانشجویان دانشگاه تهران به حجم 156 نفر پسر و 190 نفر دختر بودند. برای گرد آوری داده ها از «مقیاس نارسایی هیجانی تورنتو» (FTAS-20) و «مقیاس سبک های مقابله تهران» (TCSS) استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که بین نارسایی هیجانی و سبک مقابله مساله محور و هیجان محور مثبت، همبستگی منفی و بین نارسایی هیجانی و سبک مقابله هیجان محور منفی، همبستگی مثبت وجود دارد. و بین نارسایی هیجانی و سبک مقابله با استرس همبستگی وجود دارد. نارسایی هیجانی بر حسب میزان توانمندی یا ناتوانی فرد در پردازش شناختی اطلاعات هیجانی، تنظیم و مدیریت هیجان ها و تنظیم سطوح آرامش یا تنش هیجانی با سبک های مقابله با استرس ارتباط دارد.

پژوهش حاضر با هدف مطالعه نقش کنترل کننده سبک های مقابله بر تنیدگی تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانشجویان اجرا شد. نمونه ای متشکل از 419 دانشجو (166 پسر و 253 دختر) پرسشنامه های تنیدگی دوران دانشجویی (گادزلا، 1991) و مقابله با موقعیت های تنیدگی زا (اندلر و پارکر، 1990) را تکمیل کردند. برای تحلیل داده ها از همبستگی گشتاوری پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام استفاده شد. نتایج همبستگی بین متغیرها نشان داد که بین تنیدگی تحصیلی و پیشرفت تحصیلی رابطه منفی، بین سبک مقـابله مساله محور و پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت، بین سبک های مقابله هیجان محور و اجتنابی با پیشرفت تحصیلی رابطه منفی، بین تنیدگی تحصیلی با سبک مقابله مساله محور رابطه منفی، و بین تنیدگی تحصیلی و سبک های مقابله ای هیجان محور و اجتنابی رابطه مثبت وجود دارد. نتایج تحلیل رگرسیون گام به گام نشان داد که متغیرهای تنیدگی تحصیلی، سبک های مقابله مساله محور، هیجان محور و اجتنابی به ترتیب %2, %3, %9 و 1% از واریانس پیشرفت تحصیلی را تبیین کردند. به عبارت دیگر، رابطه بین تنیدگی تحصیلی با پیشرفت تحصیلی فقط تحت تاثیر سبک های مقابله مساله محور و هیجان محور قرار گرفت. نتایج پژوهش حاضر بر ضرورت بازشناسی نقش کنترل کننده سبک های مقابله با تنیدگی (مساله محور و هیجان محور) را در رابطه تنیدگی تحصیلی و پیشرفت تحصیلی تاکید کرد و راهبردهای موثر برای ارتقای سبک های مقابله ای کارآمد در دانشجویان مورد بحث قرار گرفت.

هدف اصلی این پژوهش عبارت است از بررسی ویژگیهای روان سنجی مقیاس سبکهای مقابه با استرس ورزشی شامل همسانی درونی، پایایی بازآزمایی، روایی محتوایی، روایی همزمان و روایی پیش بین در نمونه ای از ورزشکاران. 144 ورزشکار داوطلب (103 پسر، 41 دختر) با تکمیل «مقیاس سبکهای مقابله با استرس ورزشی» و «مقیاس سلامت روانی» و مربیان ورزشکاران با تکمیل «مقیاس موفقیت ورزشی» در این پژوهش شرکت کردند. همسانی درونی مقیاس سبکهای مقابله با استرس ورزشی بر حسب ضریب آلفای کرونباخ و پایایی بازآزمایی آن بر اساس نتایج دو بار اجرای آزمون در مورد نمونه ای از ورزشکاران محاسبه و تایید شد. روایی محتوایی مقیاس سبکهای مقابله با استرس ورزشی بر اساس داروی 10 متخصص روان شناس بررسی و ضرایب توافق کندال در سبکهای مقابله رویاوری و اجتنابی تایید شد. روایی همزمان و پیش بین مقیاس سبکهای مقابله با استرس ورزشی براساس ضرایب همبستگی نمره های ورزشکاران در سبکهای مقابله رویاوری و اجتنابی با نمره های آنها در زیر مقیاسهای بهزیستی روان شناختی، درماندگی روان شناختی، و موفقیت ورزشی بررسی و تایید شد. براساس نتایج این پژوهش، مقیاس سبکهای مقابله با استرس ورزشی ابزاری معتبر است و می توات از آن در پژوهشهای مربوط به سبکهای مقابله در زمینه فعالیتها و هدفهای ورزش حرفه ای استفاده کرد.

پژوهش حاضر با هدف شناخت رابطه هوش هیجانی و سبکهای مقابله با رضایت و همسازی زناشویی انجام شد. گروه نمونه شامل 60 زن متاهل استان چهارمحال و بختیاری با دامنه سنی 23 تا 49 سال بود. شرکت کنندگان به سوالهای مقیاس رضایت زناشویی انریچ (السون، 1994)، سیاهه همسازی زناشویی (سینگ، 1987)، مقیاس رگه فراخلقی سالووی و دیگران (1995) و سیاهه مقابله با موقعیت تنیدگی زا (اندلر و پارکر، 1990) پاسخ دادند. نتایج نشان دادند که رضایت زناشویی و همسازی زناشویی با هوش هیجانی و سبک مقابله مساله محور همبستگی مثبت دارند.